Het lukte me maar niet om met een goed thema te komen voor het komende Socratische Café. Mijn huidige privé situatie is daar voor een belangrijk deel debet aan. Het wonen met en de zorg voor een partner met Parkinson, naast een veeleisende baan en tientallen hobby’s, zorgt ervoor dat er niet veel tijd overblijft om er eens rustig voor te gaan zitten.
Elk thema dat ik bedacht, werd door mezelf of door anderen niet goed bevonden. Totdat ik besloot dat ik een thema moet kiezen, dat momenteel speelt in mijn eigen leven. Het Socratisch Gesprek draait tenslotte om het zelfonderzoek.
En dan kom ik bij “hulp vragen”; heel essentieel als het leven zo zwaarbelast is zoals ik net hierboven beschreef. En helemaal als het einde van zo’n situatie nog lang niet in zicht is… Maar waarom is hulp vragen zo’n thema; waarom is het moeilijk? En is het vragen dan het moeilijke; of gaat het om de hulp zelf die moeilijk is?
En áls ik dan hulp vraag, is het dan daadwerkelijk een open vraag; kan de ander dan wel “nee” zeggen? Heb je moed nodig om hulp te vragen?
Heeft hulp vragen met kwetsbaarheid te maken? Of is het juist heel krachtig?
Moet je iets loslaten om hulp te vragen?
Is hulp vragen moeilijker dan hulp verlenen?
Doe ik het goede door hulp te vragen? Of verleen ik hulp door hulp te vragen?
Heeft hulp vragen met gelijkwaardigheid te maken?
Vraag je een gunst van de ander als je hulp vraagt? En kan je leren om hulp te vragen? Of zou hulp vragen eigenlijk helemaal niet nodig moeten zijn; zou in de ideale wereld de hulp al gegeven zijn vóórdat je erom gevraagd hebt?
Wellicht helpt het Socratisch Gesprek over hulp vragen mij (én jullie?!) bij het hulp vragen.